Badanie trzeciego migdałka u dziecka Lublin
Trzeci migdałek, inaczej nazywany migdałkiem gardłowym lub adenoidem, to niewielka struktura limfatyczna znajdująca się w sklepieniu nosogardła, nad podniebieniem miękkim. Jest on częścią układu immunologicznego, odpowiedzialną za ochronę organizmu przed patogenami, które dostają się do ciała przez drogi oddechowe. U dzieci trzeci migdałek odgrywa szczególnie ważną rolę w procesie wytwarzania przeciwciał, zwłaszcza w pierwszych latach życia, kiedy układ odpornościowy intensywnie się rozwija.
Przerost trzeciego migdałka: przyczyny, objawy i możliwe komplikacje
Przerost trzeciego migdałka, czyli jego patologiczne powiększenie, jest wynikiem reakcji organizmu na częste infekcje bakteryjne i wirusowe. U dzieci, które są narażone na częste infekcje dróg oddechowych, migdałek gardłowy może ulegać powiększeniu, co prowadzi do jego przerostu.
Objawy przerostu trzeciego migdałka mogą być różnorodne i obejmują:
- Trudności w oddychaniu przez nos: Z powodu powiększenia migdałka drogi oddechowe mogą być częściowo lub całkowicie zablokowane, co prowadzi do przewlekłego oddychania przez usta. Jest to tzw. nieprawidłowy tor oddychania, którego konsekwencją jest nieprawidłowe napięcia mięśni twarzy ( żwaczy, mięśni języka, mięsnia okrężnego ust oraz mięśni dna jamy ustnej), co powoduje nieprawidłowy wzrost kości twarzoczaszki prowadzący do powstawania wad ortodontycznych.
- Przewlekłe zapalenie jam nosa i infekcje ucha środkowego: Nagromadzenie śluzu w nosogardle może prowadzić do częstych stanów zapalnych zatok oraz nawracających infekcji ucha, takich jak zapalenie ucha środkowego i przewlekłe wysiękowe zapalenie ucha środkowego.
- Zaburzenia snu: Dzieci z przerośniętym migdałkiem często chrapią, mogą doświadczać epizodów bezdechu sennego, co prowadzi do niewystarczającej jakości snu, zmęczenia, problemów z koncentracją i drażliwości w ciągu dnia.
- Mowa nosowa (rinolalia zamknięta): Przerost migdałka może zmieniać barwę głosu, powodując charakterystyczne nosowe brzmienie mowy.
Problemy z jedzeniem i połykaniem: Znaczący przerost może prowadzić do trudności w połykaniu, co może wpływać na apetyt i ogólny rozwój dziecka.
Komplikacje przerostu trzeciego migdałka mogą obejmować przewlekłe zmiany w układzie oddechowym, rozwój wad zgryzu z powodu przewlekłego oddychania przez usta oraz zmniejszenie jakości życia dziecka, z uwagi na ciągłe infekcje i problemy ze snem.
Jak wygląda badanie?
Diagnostyka przerostu trzeciego migdałka u dziecka jest procesem wieloetapowym, rozpoczynającym się od szczegółowego wywiadu medycznego. Laryngolog zbiera informacje na temat objawów, takich jak częste infekcje górnych dróg oddechowych, problemy ze snem, oddychanie przez usta czyli nieprawidłowy tor oddechowy, ewentualny niedosłuch oraz problemy z rozwojem mowy dziecka lub zmiany barwy głosu. Te dane pomagają lekarzowi ocenić, czy przerost migdałka może być przyczyną dolegliwości.
Badanie fiberoskopowe (videofiberoskopia)
Badanie fiberoskopowe trzeciego migdałka (tzw.adenoidów) jest precyzyjną metodą diagnostyczną służącą do oceny wielkości i stanu migdałka gardłowego. Procedura polega na wprowadzeniu cienkiego, elastycznego fiberoskopu przez nos do nosogardła, co pozwala na uzyskanie obrazu w czasie rzeczywistym. Fiberoskop jest wyposażony w oświetlenie oraz kamerę, dzięki czemu lekarz może dokładnie ocenić ewentualne przerosty, stan zapalny oraz ich wpływ na drożność dróg oddechowych i trąbki Eustachiusza. Przed badaniem można zastosować miejscowe znieczulenie w postaci aerozolu, aby zmniejszyć dyskomfort pacjenta. Cała procedura trwa zazwyczaj kilka minut i jest bezpieczna, choć może powodować śladowe podrażnienie błon śluzowych lub kichanie. Badanie jest szczególnie przydatne w diagnozowaniu dzieci z nawracającymi infekcjami, chrapaniem lub nieprawidłowym torem oddechowym.
Badania obrazowe
Badanie obrazowe trzeciego migdałka, najczęściej wykonywane przy użyciu RTG ( cefalometria – tzw. zdjęcie boczne czaszki) tomografii komputerowej (TK), tomografii stożkowej(CBCT) lub rezonansu magnetycznego (MRI), umożliwiają precyzyjną ocenę wielkości i położenia migdałka gardłowego. Stosuje się je w celu potwierdzenia przerostu migdałka oraz oceny jego wpływu na drożność dróg oddechowych i ewentualne zmiany w strukturze anatomicznej nosogardła. W trakcie badania pacjent leży nieruchomo na stole aparatu, a skanowanie trwa od kilku do kilkunastu minut. TK zapewnia szybkie wyniki i dobrze obrazuje kości oraz tkanki miękkie, niestety naraża pacjenta na względnie duża dawkę promieniowania. MRI, dzięki braku promieniowania jonizującego, jest bardziej bezpieczne, oraz doskonale ukazuje tkanki miękkie. Niestety wadą rezonansu magnetyczneo jest długi czas wykonywania badania. Zdjęcie RTG – cefalometryczne, jest najszybsze w wykonaniu niestety charakteryzuje się najmniejszą dokładnością. Kompromisem tych metod może być badanie z użycie tomografii stożkowej ( CBCT), nie naraża pacjenta na dużą dawkę promieniowania, wykonuje się je w bardzo krótkim czasie, oraz pozwala na dokładne zobrazowanie górnych pięter dróg oddechowych w tym nosogardła. Obrazowanie pozwala lekarzowi na dokładną diagnozę, planowanie leczenia i ocenę skuteczności terapii. Jest bezbolesne, ale w przypadku MRI może wymagać podania kontrastu.
Opcje leczenia przerostu trzeciego migdałka
Leczenie przerostu trzeciego migdałka zależy od stopnia nasilenia objawów, wieku dziecka oraz wpływu, jaki migdałek wywiera na zdrowie ogólne i rozwój dziecka. Istnieją dwie główne ścieżki terapeutyczne:
1. Leczenie zachowawcze:
Leczenie farmakologiczne: W przypadku łagodnych objawów można stosować leki zmniejszające obrzęk, takie jak leki przeciwzapalne lub przeciwhistaminowe. Leki te mogą pomóc w łagodzeniu objawów, zwłaszcza jeśli przerostowi towarzyszy alergia.
Monitorowanie: W przypadkach mniej zaawansowanego przerostu zaleca się regularne wizyty kontrolne u laryngologa, aby monitorować rozwój migdałka i objawy kliniczne.
2. Leczenie chirurgiczne:
Adenotomia: Jest to zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu przerośniętego migdałka gardłowego. Adenotomia jest najczęściej zalecana w przypadkach, gdy przerost migdałka prowadzi do znacznych komplikacji zdrowotnych, takich jak przewlekłe infekcje ucha środkowego, poważne zaburzenia snu (bezdechy senne), trudności w oddychaniu przez nos czy wyraźne problemy z mową. Zabieg jest przeprowadzany w znieczuleniu ogólnym i zazwyczaj trwa krótko, a rekonwalescencja dziecka po operacji jest relatywnie szybka.
Rola laryngologa w leczeniu przerostu trzeciego migdałka
W naszej praktyce laryngologicznej w Lublinie stawiamy na holistyczne podejście do zdrowia dziecka. Oferuję kompleksowe badania diagnostyczne oraz indywidualnie dobrane plany leczenia, które są dostosowane do potrzeb każdego małego pacjenta. Moim celem jest nie tylko leczenie objawów, ale również zapobieganie dalszym powikłaniom związanym z przerostem trzeciego migdałka. Dbam o to, aby proces leczenia przebiegał w sposób bezpieczny i komfortowy dla dziecka, zapewniając jednocześnie pełne wsparcie dla rodziców na każdym etapie terapii.
Zapraszam do umówienia się na konsultację, podczas której omówimy dostępne opcje diagnostyki i leczenia, dostosowane do specyficznych potrzeb zdrowotnych Twojego dziecka. Wczesna diagnoza i właściwe leczenie przerostu trzeciego migdałka mogą znacząco poprawić jakość życia dziecka i zapobiec dalszym komplikacjom zdrowotnym.